Αφρός ξυρίσματος

Είπα να πιω και εγώ ένα Perrier σε γνωστό, σχετικά, μπαρ-καφέ της πόλης μας. Για χθες το βράδυ.

Δίπλα ήταν δύο κοπέλες, συμπαθητικές θα έλεγα, με μια τάση να αισθάνονται ότι είναι στο κόσμο τους. Το κλασικό ξέρω γω των δυτικών συνοικιών, εικόνα γνωστή στους παροικούντες. Σε τούτα τα μέρη βρίσκεσαι δίπλα σχεδόν με την άλλη παρέα και χωρίς να το θες ακούς τη συζήτηση τους.Δεν ξέρω κατά πόσο οι νεαρές ακούγαν την ανάλυσή μου για τον αυριανό αγώνα. Εγώ πάντως τις άκουγα επί μια και πλέον ώρα να συζητούν για φούστες, παπούτσια και βαφές φρυδιών.

Το σχολίασα αυτό, μάλλον με δόση ειρωνείας, στο θυμόσοφο συνάδελφό μου. Η απάντησή του: Φίλε, μη τις κρίνεις. Σκέψου να μην είχαμε να συζητήσουμε για ποδόσφαιρο και γκόμενες. Τώρα θα μιλούσαμε, για πουκάμισα και για αφρούς ξυρίσματος.