Πήγα να πάρω ένα φίλο για καφέ. Περιμένοντας κάτω από το σπίτι του, διπλοπαρκαρισμένος και με τα αλάρμ να παίζουν, παρατηρούσα τον κόσμο που κινούνταν μάλλον νωχελικά. Μεσημεράκι.
Μια κοπέλα που μοίραζε διαφημιστικά φυλλάδια πόρτα πόρτα (όσο μπορούσα να καταλάβω ήταν κάποιου υπερμάρκετ), μου τράβηξε την προσοχή.
Πέρασε από δίπλα μου, είχα ανοίξει και το παράθυρο του αυτοκινήτου και άκουγα ραδιόφωνο. Αθλητικά.
Ήταν αρκετά ηλιοκαμένη, μάλλον από το περπάτημα στους δρόμους της πόλης, ελαφρά ντυμένη, με ένα αινιγματικό μειδίαμα στα χείλη.
Την παρακολούθησα διακριτικά στο καθρεφτάκι. Μέχρι που την έχασα.
Θα μπορούσε να πάει το βράδυ στον Όμιλο, στο Σαρκ, στο Ιντέρνι και να λέει σε όσους την περιτριγυρίσουν για το σολάριουμ που κάνει, ώστε να είναι έτοιμη για το νησάκι. Στον τύπο που την φλερτάρει θα πει ότι δουλεύει ως υπεύθυνη διαφημιστικού τμήματος μεγάλης πολυεθνικής. Στις φίλες της γνωστής της δεν θα πει τίποτα για τα ρούχα από τα Σπρίντερ, έτσι κι αλλιώς από τη Τσιμισκή θα πει ότι ψωνίζει.
Τα χαράματα θα περιμένει το πρώτο λεωφορείο για να τη γυρίσει στο σπίτι της, Πάλι δεν βρήκε κάποιον που να της άξιζε. Θα μπει μέσα πολύ προσεκτικά για να μη ξυπνήσει μαμά, μπαμπά, γιαγιά και τις δύο μικρές αδερφές. Τον παππού τον έχασε πριν από 4 μήνες, μα πάντα τον θυμάται να την περιμένει όταν γύριζε νωρίς το πρωί.
No comments:
Post a Comment